تبلیغات
پیش مرگ - مطالب ابر گدایی
جامعه ای که فدایی ندارد، محکوم به نابودی است. (شهید دستغیب)
 
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :

 
 
نویسنده : جنات .
تاریخ : یکشنبه 28 مهر 1392
نظرات
این آگهی رو تو ایستگاه اتوبوس یکی از خیابون های بالا شهر دیدم!



واقعا ما هم مبل نداریم! نه راحتی نه غیر راحتی!
پیدا شد ما رو هم فراموش نکنید 

نویسنده : جنات .
تاریخ : یکشنبه 14 مهر 1392
نظرات

میخواهید آینده ی کمک هایتان را ببینید به هند بروید؛ و عربستان که صنعت تکدی گری در آن توسعه یافته تر است!

بچه هایی که یا دست شان را بریده اند یا پایشان (ما هم البته کودکان و نوزادان معتاد و گدا کم نداریم)

تا ترحم برانگیزتر باشند و بیشتر پول جمع کنند.

با پول های شما نه دست و پای آن کودکان برمی گردد نه زندگی شان ذره ای بهتر می شود.

پول های شما فقط جیب رئیس آنها را پر می کند و وسوسه شان می کند تا ده ها و صدها کودک دیگر را هم به این چرخه ی معیوب اضافه کنند.

 

چرا برخی اصرار دارند تجربه شده ها را دوباره تجربه کنند؟

 

...................................

برای اطلاع بیشتر به این دو لینک مراجعه کنید:

لینک اول

لینک دوم


نویسنده : جنات .
تاریخ : جمعه 12 مهر 1392
نظرات

مسئله ی كمك به گدایان سطح شهر، دیگر مسئله ای صرفاً فقهی یا روایی نیست تا با شمردن احادیث مربوط به كمك به فقرا و ردّ نكردن فقیر پاسخ داده شود. این یك معضل اجتماعی است بنابراین راه حل آن نیز اجتماعی خواهد بود.

متكدیانی كه ما به استناد برخی روایات و از روی دل رحمی به آنها كمك می كنیم؛ از دید حكومت اسلامی، مظنون و اغلب مجرم اند. دستگیر می شوند؛ به ندامتگاه یا زندان می روند و دارای سوء سابقه هستند.
 گدایی از اهل بیت، شبیه گدایی مرسوم زمان ما نبوده است. فقیری كه به سراغ اهل بیت می رفته، سراغ بزرگی رفته بوده است. اغلب می شناختند و می رفتند و طلب كمك می كردند. به این حدیث توجه كنید:

امام حسین (علیه السلام) در مسجد النبی نشسته بودند. عبدالله بن زبیر و عتبه بن ابی سفیان هم در گوشه دیگری از مسجد نشسته بودند. مردی آمد و ابتدا سراغ عبته رفت و سلام كرد. گفت من پسر عمویم را كشته ام و دیه او را خواسته اند. می توانی بخشی از آن را به من كمك كنی؟ عتبه به غلامش گفت كه صد درهم به او بده. مرد سائل نپذیرفت و به سراغ عبدالله بن زبیر رفت. خواسته اش را تكرار كرد و عبدالله هم 200 درهم به او داد. مرد نپذیرفت و گفت: این پول اندك به درد من نمی خورد. مبلغ بدهی من بیش از این حرف هاست.
در آخر به سراغ امام حسین رفت و حاجت خود را تكرار كرد... [1]

پس شخص سائل كاملا شناخت داشته است و به سراغ كسانی رفته است كه سرشناسان شهر بوده اند. اما تكدی گری امروز كه جلوی بیمارستان ها و معابر شهری را غُرُق می كنند و از هر عابری تقاضای كمك می كنند، چندان شباهتی به سوال و تكدی گری در زمان اهل بیت نداشته است. البته در همان زمان هم مواردی بوده كه اشخاصی مثلا تمام حاضران در مسجد را خطاب قرار می دهند و طلب كمك می كنند، اما چون امروز، عمومی، همه جایی و تبدیل به یك معضل اجتماعی نشده بود.

بنابراین اگر مسئله را یك مسئله ی اجتماعی تصور كنیم، آنوقت قضاوت ما جور دیگری خواهد بود.
مقام معظم رهبری با همین نگاه اجتماعی، بود كه وقتی پرسیدند تكلیف ما نسبت به گدایان خیابانی چیست؛ اینطور پاسخ دادند كه:
اگر کمک به متکدیان، ترویج دروغ، بیكارى و تكدّى‌‌‌‌گرى و تخلف از قانون باشد باید از آن اجتناب شود. انسان مى‌تواند به مؤسسات مورد اطمینانى كه در این زمینه فعال هستند كمك كند. [2]

و در حقیقت مطلب هم ما سائلی را رد نمی كنیم. 
همه ی حرف ما این است كه یك سازمان دهی باشد. نیازمند و مستمند، سر كج نكند و خودش خانه به خانه به دنبال كمك نرود. 
با عزت، یكبار، به یك خیریه یا كمیته امداد مراجعه كند. از آن به بعد این ما هستیم كه موظفیم به در خانه ی او برویم. اهل بیت از پشت در دست دراز می كردند تا چشم در چشم فقیر نشوند و او خجالت بكشد. ما حكومت اسلامی داریم و می توانیم عزت بیشتری برای فقرا بگذاریم. می توانیم از طریق یك نهاد، كمك حسابی (مثل اهل بیت) و منظم بكنیم نه پول خرد های بدرد نخورمان را در كاسه فقرا بریزیم. اگر اینها فقیر باشند !! كه نیستند.
ما میخواهیم دست شیادانی كه از محبت مردم سوء استفاده می كنند، كوتاه شود. كودكانی كه كودكی و آینده شان در خیابان ها و سرچاراه ها تباه می شود، نجات یابند.
زمانی روابط آنقدر ساده بود كه میشد به هر فقیری كمك كرد و امیدوار بود كه اكثر كمك ها به دست اهلش برسد. اما امروز می توان به جرأت گفت كه اكثر كمك های خیابانی به دست نااهلش می رسد. 
زمانی حمل سلاح (حمایل كردن شمشیر) آزاد و حلال بود اما امروز حكومت اسلامی همان حلال را ممنوع كرده است. ضرورت ها و شرایط حتی حلال ها را هم حرام می كنند.


...................................................................................
1. بحار الانوار، ج44/ ص 196- تاریخ إبن عساكر،ج4/ ص323- مقتل الحسین خارزمی،ج1/ ص 157
2. 
برای مشاهده ی فتوای به این لینك مراجع كنید. ( پایگاه اطلاع رسانی مقام معظم رهبری، پرسشهای متداول، مسائل فرهنگی اجتماعی، مسئله 434، كمك به متكدیان)




نویسنده : جنات .
تاریخ : جمعه 12 مهر 1392
نظرات


این دختر خانم سوریه ای، داره با دو لنگ دمپایی، ادای آدم های یك پا رو در میاره!
طفلی از روی بچگی و معصومیت یادش رفته حالا كه پاش رو تا كرده، دمپایی اش رو هم قایم كنه


حالا شما باز به گدا كمك كنید!

اون یك قرون دو زار، من و شما رو گدا نمیكنه اما زندگی آبرومند رو از این بچه ها میگیره